Van tandartspraktijk tot in de dood
Een tandarts blijf je voor het leven, maar houdt dit op als je niet meer BIG-geregistreerd bent? Dit was de vraag die ik mijzelf stelde toen mijn vader onlangs overleed en we de rouwadvertentie gingen opstellen. Moest er naast echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' vermeld worden, ook al was hij al 27 jaar met pensioen? Hij was niet zomaar iemand, hij was namelijk een tandarts.
Passie voor het vak
De vraag is misschien wel of je tandarts bent in hart en nieren, ook buiten de patiëntenbehandelingen om. Zijn er tandartsen die echt gepassioneerd zijn en dag en nacht met het vak bezig zijn? Of zijn er tandartsen die gewoonweg de klok slaan? Passie is een keuze, geen verplichting.
Van praktijkhouder tot genieter
In de tijd van mijn vader was passie geen keuze, want bijna elke tandarts was praktijkhouder met alle drukte van dien. Hij runde zijn eigen praktijk aan huis (met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten) en had maandelijks een intensieve weekenddienst. Het hele dorp kende hem en wist waar hij woonde, dus hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts. Gepassioneerd tegen wil en dank.
Naar een leven zonder tandheelkunde
Na 30 jaar hard werken in de praktijk had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om met werken te stoppen, maar ook om het tandarts-zijn achter zich te laten. Hij verhuisde naar Muggenbeet om een nieuw leven te beginnen. Een leven in de natuur, ver weg van patiënten en drukke afspraken. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkunde.
Herinnerd als dé tandarts
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Maar we ontvingen verrassend veel rouwkaarten van oud-patiënten, ondanks zijn 27 jaar pensioen. Mijn vader had afscheid genomen van het vak, maar voor zijn patiënten bleef hij voor altijd hun tandarts, tot in de dood.
Door: Jerry Baas
